گوزن قرمز هیرکانی (مرال)

گالری رسانه‌ها

نقشه پراکنش

نام‌ها

رده‌بندی جانوری

اندازه بدن

ویژگی‌های ظاهری

مارال بزرگ‌ترین زیرگونه گوزن در ایران است. بدن قهوه‌ای مایل به قرمز دارد که در زمستان تیره‌تر و خاکستری‌تر می‌شود. نرها دارای یال بلند و پرپشت در ناحیه گردن هستند. شاخ‌ها هر سال در بهار می‌افتند و دوباره رشد می‌کنند و تعداد شاخه‌ها نشانه‌ای از سن و قدرت نر است. ماده‌ها فاقد شاخ هستند. بچه‌ها در بدو تولد دارای لکه‌های سفید روی پشت هستند که با افزایش سن محو می‌شود.

زیستگاه و پراکنش

مارال به‌طور شاخص در جنگل‌های هیرکانی شمال ایران (استان‌های گلستان، مازندران و گیلان) زیست می‌کند. این جنگل‌ها با پوشش انبوه، درختان پهن‌برگ و مراتع حاشیه‌ای منابع غذایی و پناهگاه مناسبی برای گونه فراهم می‌کنند.

  • پراکنش جهانی :  از قفقاز و ترکیه تا شمال ایران و بخش‌هایی از آسیای میانه
  • زیستگاه در ایران :  جنگل‌های هیرکانی و مناطق کوهپایه‌ای با دسترسی به آب

عادات و رفتار

مارال حیوانی اجتماعی است که بیشتر در گله‌های کوچک شامل ماده‌ها و بچه‌ها دیده می‌شود، در حالی که نرها به‌ویژه در خارج از فصل تولیدمثل زندگی انفرادی دارند. این گونه عمدتاً گرگ‌روشن (غروب و طلوع) فعال است و روزها را در میان جنگل‌های انبوه یا بوته‌زارها استراحت می‌کند. نرها در فصل جفت‌گیری بسیار قلمروطلب و پرخاشگر می‌شوند.

تولیدمثل

فصل تولیدمثل مارال در ایران معمولاً در اواخر تابستان و اوایل پاییز (شهریور تا مهر) آغاز می‌شود و به آن فصل هور (Rut) گفته می‌شود. نرها در این دوره با غرش‌های بلند و پرطنین حضور خود را اعلام می‌کنند. همچنین برای جلب توجه ماده‌ها و اخطار به رقبا، درگیری‌های فیزیکی با شاخ‌ها انجام می‌دهند.

دوره آبستنی ماده‌ها حدود 230 روز است و زایش معمولاً در اواخر بهار (خرداد ماه) رخ می‌دهد، زمانی که شرایط آب‌وهوایی و پوشش گیاهی برای پرورش نوزاد مناسب است. معمولاً ماده‌ها یک نوزاد به دنیا می‌آورند و زایش دوقلو نادر است.

نوزادان در بدو تولد با لکه‌های سفید استتاری روی بدن متولد می‌شوند و در هفته‌های نخستین بیشتر در میان پوشش گیاهی پنهان می‌مانند. مادر چند بار در روز برای شیردهی بازمی‌گردد. پس از حدود دو هفته نوزاد قادر به دنبال کردن مادر می‌شود و در پایان تابستان به گله‌های ماده‌ها می‌پیوندد. مراقبت از نوزاد کاملاً بر عهده ماده است و نرها نقشی در پرورش فرزندان ندارند.

تغذیه

مارال گیاه‌خوار است و رژیم غذایی آن شامل برگ‌ها، علف‌ها، جوانه‌ها، میوه‌ها و پوست درختان می‌شود. در بهار و تابستان بیشتر از علف‌های تازه و گیاهان مرتعی تغذیه می‌کند و در زمستان برای بقا از پوست و شاخه‌های جوان درختان نیز استفاده می‌کند.

وضعیت حفاظتی و تهدیدات

وضعیت حفاظتی :  در فهرست سرخIUCN زیرگونه‌ای از گوزن قرمز، در سطح جهانی در رده کمترین نگرانی (LC) قرار دارد. در ایران به دلیل محدودیت پراکنش، و تخریب زیستگاه، در فهرست مهره‌داران ایران د رده گونه‌های حمایت شده و حفاظت شده  قرار گرفته است.

 

  • تهدیدات انسانی :  شکار غیرقانونی برای گوشت و شاخ، تخریب و تکه‌تکه شدن زیستگاه‌های جنگلی، توسعه کشاورزی و جاده‌سازی
  • شکارگران طبیعی :  گرگ و پلنگ (به‌ویژه برای نوزادان)

اقدامات حفاظتی :  زیرگونه در ایران در معرض تهدید جدی است؛ برنامه‌های حفاظتی در پارک ملی گلستان و مناطق حفاظت‌شده شمال کشور برای بقای آن ضروری است.

نقش اکولوژیکی

مارال به عنوان یک علف‌خوار بزرگ، نقش مهمی در مدیریت پوشش گیاهی و تعادل اکوسیستم جنگل‌های هیرکانی دارد. همچنین منبع غذایی مهمی برای شکارگران بزرگی چون پلنگ و گرگ به شمار می‌رود و در حفظ پویایی شبکه غذایی منطقه نقشی کلیدی ایفا می‌کند.

پیمایش به بالا